Uduszone poczucie własnej wartości

Gabrysia ma jedenaście lat i nienawidzi chodzić do szkoły. Jest dobrą uczennicą i zawsze była chwalona przez nauczycieli, dlatego rodzice nie wiedzą i nie rozumieją co się dzieje. Wydaje im się, że to pierwsze fanaberie okresu dojrzewania. Nie podejrzewają nawet, że Gabrysia ma prawdziwy powód, żeby nie chodzić do szkoły. W klasie nikt jej nie lubi odkąd ktoś rozpuścił plotki o tym, że Gabrysia jest brudasem i ubiera się w lumpeksach. Dla dziecka w jej wieku akceptacja rówieśników jest najważniejsza. O wiele bardziej nawet niż dobre oceny, albo zainteresowanie chłopców. Co gorsze, dziewczynka nie wie jak powinna się zachować. Dusi więc w sobie ból i upokorzenie, a reszta dzieci tylko to wykorzystuje. Na tym właśnie polega siła obgadywania. Słowa trafiają celniej niż ciosy, skutecznie niszczą samoocenę i wiarę w siebie ich ofiary. U dzieci budują kompleksy i poczucie beznadziejności. Zdarza się, ze spychają w depresję, a nawet myśli samobójcze. Może wydawać się to wyolbrzymianiem, albo odnajdywaniem problemu na siłę, ale tym nie jest. Bardzo ciężko odzyskać równowagę psychiczną po ataku ze strony osób, które są w pewnym stopniu dla młodego człowieka wzorem do naśladowania. Tylko jak reagować?

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)